RSS

Category Archives: ಕಡಲಕಿನಾರೆಯ ಕಿನ್ನರಿ

ಭಯವೆಂಬ ಗುಮ್ಮನ ಬೆನ್ನ ಹಿಡಿದು.

 ಕಡಲಕಿನಾರೆಯ ಕಿನ್ನರ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ಉದಯರವಿಯ ತಂಪು ಕಿರಣ, ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಗೂಡುಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ನಾದ, ಅರಳುತ್ತಿರುವ ಹೂವುಗಳ ಚಂದ, ಮುಂಜಾನೆಯ ಸುಪ್ರಭಾತದ ಗುನುಗು – ಆನಂದವಾಗಿ ಅರಳಬೇಕಿದ್ದ ಮುಂಜಾನೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಆತಂಕದೊಂದಿಗೆ ಉದಯಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ದಿನ ನಿತ್ಯ ಕೇಳುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲ, ದಿನದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳ ದಾವಂತ, ಭವಿಷ್ಯದೆಡೆಗಿನ ಭಯ, ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳೆಡೆಗೆ ಅಂಜಿಕೆ – ಭೌತಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅಂತರಂಗದೊಳಗೂ ಭಯದ ಭೂತವಾಗಿ ಸೇರಿದಂತೆನಿಸಿ ಬೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪಾರ್ಕ್‍ಗಳಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗದ ಯಾವುದೋ ಭಯವೊಂದು ಸದಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯೆಂಬಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮದೇ ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪರಿಚಿತರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕಂಗೆಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಓಡುವ ಪ್ರಪಂಚ, ನಿಲ್ಲದ ಕಾಲ, ಒಂದಷ್ಟು ಮಾಲಿನ್ಯಗಳು, ಏರುತ್ತಿರುವ ಬೆಲೆ, ತಾಪಮಾನ, ಎಲ್ಲೋ ಸಿಡಿವ ಬಾಂಬ್‍ಗಳು, ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹಬ್ಬುವ ಬೆಂಕಿ, ಅಪಹರಣ, ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಅತ್ಯಾಚಾರ – ಅಂತರಂಗದ ತುಂಬ ಆತಂಕದ ನೆರಳು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇಂತಹದೇ ವಿಷಯಗಳಾ. ಇವುಗಳೆಲ್ಲದರ ವಿರುದ್ಧ ನಾವು ಎದೆಗೊಟ್ಟು ಹೋರಾಡಬಹುದೇನೋ ಆಗಲಿ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಂತಃಸತ್ವವೇ ಕುಸಿದು ನಿತ್ರಾಣವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದು ಇವುಗಳಿಂದಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಅರಿವನ್ನು ಮೀರಿಯೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಕಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಭಯಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಭೌತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿನ ಅಲ್ಲೋಲಕಲ್ಲೋಲಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿವೆಯಾ ಅಥವಾ ಭಯವೆನ್ನುವುದು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೇ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆಯಾ?

ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿದು, ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬದುಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ, ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿವೃತ್ತರಾದ, ಕನಸ ಕನವರಿಕೆಯಂತೆ ಸೈಟು ಮನೆಗಳ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಹಿರಿಯ ಜೀವಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೋ ಒತ್ತಡಗಳಲ್ಲಿ ಆತಂಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ, ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಕರೆಂಟ್ ಬಿಲ್ಲ ಪಾವತಿಸಿಲ್ಲವೆಂಬಂತ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರನ್ನ – ಬೆಳಗಿಂದ ಖಾಲಿ ಕೂತಿರ್ತಿರಾ, ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಕ್ಕಾಗಲ್ವಾ, ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಹಾಳಾಗ್ ಹೋಗಿ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಅರಚುತ್ತಿದ್ದರೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಗದರಿಸಲೂ ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ಕುಗ್ಗಿಹೋಗುತ್ತಾ, ತಮಗಾಗುವ ತೊಂದರೆಗಳ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ತಾವೇ ಹೋರಾಡಿ ಜೀವ ಸವೆಸಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಳಾಗಿ, ಅಪರಿಚಿತರಂತೆ ಬದುಕಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಭಯ ಯಾವುದು? ಮಕ್ಕಳು ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಬೆಳೆದು ಅಂಕೆ ತಪ್ಪಿ ಗದರುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ಅಪ್ಪಂದಿರೆದುರು ಮಾತಾಡಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳು, ಅಪ್ಪ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆಂಬ ಭಯಕ್ಕೂ, ಗೌರವಕ್ಕೂ ಮುರಿಯದೆ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೂಡು ಕುಟುಂಬಗಳು – ಇಂದು ಮಕ್ಕಳೆದುರು ಕುಗ್ಗಿಹೋಗುತ್ತಿರುವುದರ ಕಾರಣ ಅರಿವಾಗದೆ ಹಿರಿಯ ಜೀವಗಳು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ.

ನಾವೇಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೊಂದು ಆಂತರಿಕ ಭಯವದ್ಯಾವುದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು? ತಪ್ಪು ನಮ್ಮದಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹೆದರುತ್ತೇವೆ ಯಾಕೆ? ಯಾವ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಡೀ ತಲೆಮಾರೊಂದನ್ನು ನರಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನ ಹುದ್ದೆಗಳವರ ಮೇಲೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವೃದ್ಧ ಜೀವಗಳ ಮೇಲೆ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಮಂದಿ ಬೀದಿಗಳಿಗೆ, ರಸ್ತೆಗಳಿಗೆ ಇಳಿದೊಡನೆ ನಿಶ್ಯಕ್ತರಾಗುವುದೇಕೆ? ಬಸ್‍ಗಳಲ್ಲಿ, ಜನಸಂದಣಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಯರದೋ ಗದರುವಿಕೆಗೆ ನಾವ್ಯಾಕೆ ಭಯಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ? ಮಹಿಳೆಯರ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನಿಗೆ ಎದ್ದೇಳು ಎನ್ನಲು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತ ಗಂಡಸಿಗೂ ಭಯ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಧೂಮಪಾನ ಯಾಕೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನಲು ಭಯ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಚಾನಕ್ ಎದುರಾಗಿ ಬಿಡುವ ಅಪರಿಚಿತನ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತದೆ. ಪೋಲೀಸರ ಕಂಡೊಡನೆ ನಾವೇನೋ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀವೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ, ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಯಾ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಸರಸರನೆ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತನಾಡುವ ನಾವು ಚಿಕ್ಕ ತರಗೆಲೆಯಂತ ಕಾರಣಗಳಿಗೆ ಚದುರಿ, ಯಾವೂದೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ.

ಮೊದಲೆಲ್ಲಾ ಭಯವೆನ್ನುವುದು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರನ್ನು, ಶಹರದಲ್ಲಿನ ಜೀವಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಾಡುತ್ತವೇನೋ ಎನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಈಗ ಭಯವೆನ್ನುವುದು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮೇಲ್ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹರಡಿ, ಇತ್ತ ಬಡವರನ್ನೂ ಅತ್ತ ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕವಾಗುತ್ತಿದೆಯಾ? ಯುವಜನತೆ ಮುಂದಿನ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಭಯವಾಗುವುದೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕಾರಣವಲ್ಲದ ಕಾರಣಗಳಿಗೂ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದವರಂತೆ ಅಥವಾ ತಾವು ತಿಳಿದಿರುವುದೇ ನಿಜವೆನ್ನುವಂತೆ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ಯುವಕರು ಏಕಾಂತಗಳ ನಿಶ್ಯಬ್ದಕ್ಕೆ ದಿಗಿಲುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದಿರುವ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಭಾವ ಅದ್ಯಾವುದು? ಮಕ್ಕಳು ಹೆತ್ತವರ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಪರಸ್ಪರ ಕಣ್ಣ ಬೆರೆಸಲು ಅಂಜುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ ಮಕ್ಕಳು ಕತ್ತು ಹಿಡಿದು ಹೊರ ನೂಕುತ್ತಾರೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಕನಸಾಗಿ ಬೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯುವಕರಿಗೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಭವಿಷ್ಯದ ಭಯ, ನಡುವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೆ ಏರುವ ಬೆಲೆಗಳ, ಕೆಲಸದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಲ್ಪಡುವ ಭಯ, ವೃದ್ಧರಿಗೆ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಗಳ ಭಯ!! ಯಾರನ್ನೂ ಯಾರೂ ನಂಬಲಾಗದ ಪ್ರೀತಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯತ್ತ ನಾವು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವಾ? ಮನುಷ್ಯರು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿರುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಭಯ ಜೀವಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರಾ?

ಈ ಭಯದ ತೀವ್ರತೆ ನಗರದಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಡು ಹಳ್ಳಿಗಳ ಕಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ. ಈಗಲೂ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುವ ಮಕ್ಕಳು, ಕೂಡು ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಬದುಕಿದ್ದಾರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಒಟ್ಟಿಗಿರುವ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರಿದ್ದಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಏಕತಾನತೆಯಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತನೊಬ್ಬ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹೆದರದೆ ಬಾಯ್ತುಂಬ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಉಪಚರಿಸುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೀಗ ಹಳ್ಳಿಗಳೂ ಶಹರಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಗತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಭಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನೂ ಆವರಿಸುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಂದು ತಲೆಮಾರು ಭಯದ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಪ್ರಪಂಚ ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಗಳ ಭಯ ಕರಗಿ ಬದುಕುಳಿಯುವ ಭಯಗಳು ಹುಟ್ಟಿವೆ. ಸಾಯುವ ಕನಸುಗಳ ಭಯ, ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಭಯ, ಸೋಲಿನ ಭಯ – ಅಳುದುಳಿದ ಧೈರ್ಯವಂತರನ್ನೂ ಕಾಡಿ ಅಂಜಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಬದುಕು, ಕೈ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಗುಲಾಬಿ ಅರಳುವುದ ನೋಡುತ್ತ, ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವ ದನ ಕರುಗಳ ಕೊರಳ ಗಂಟೆಯ ನಾದಗಳ ಆಲಿಸುತ್ತ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಕೈ ತುತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತ, ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ತೆರೆದ ಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಈಜು ಬೀಳುತ್ತ, ತಂಗಿಯ ನೆನಪಲ್ಲಿ ನೇರಳೆ, ಪೇರಲೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ಆಯ್ದು ತರುತ್ತ – ಸುಖಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಭಯ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟದ್ದು ಹೇಗೆ? ಜಾಗತೀಕರಣದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೊದಲಿಗೆ ಸಮಾಜವನ್ನೂ ಈಗ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯವಾ? ಹಣದಾಚೆಗೂ ಬದುಕು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಾಣ ಬಯಕೆಯ ಕಿಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸಿ ಭಾವಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತ ಭಯದ ಗಾಳಿ ಹರಿಸಿದ ಮಾಯೆ ಅದ್ಯಾವುದು? ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಬಂಧಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಪ್ರೇಮ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ ಬದಲಾಗುತ್ತ, ಮಾನವತ್ವ ಮರೆತ ಮನುಷ್ಯನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಭಯ ಮೊಳಕೆಯೋಡೆಯಿತಾ? ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಓಡಿಸುವ ಕಾಲ, ಹೆದರಿಸುತ್ತಿರುವ ಬ್ರಷ್ಟತೆ – ನಾಯಕತ್ವಗಳು, ಜಾತಿ ಮತಗಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮಾನವತೆಯ ಸುಡುವ ಹಠ, ಮುಗಿಯದ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿನ ಮಂದಿಯೇ ಉಗ್ರವಾದಿಗಳಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ವಾಸ್ತವಗಳು ಈ ಎಲ್ಲ ಭಯಗಳ ಬೇರ ಕಳೆದು ಪ್ರೇಮದ ಪನ್ನೀರ ಸಿಂಪಡಿಸಿ ಮಾನವರ ಮನದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಹಸಿರು ಭಾವಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ ಭಯ ದೂರವಾದೀತೇನೋ.

ಮನದ ಹಸಿರಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಗೂಡಿನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಬಿಸುಪು, ಕಾಣದ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುವ ಧೈರ್ಯದ ನಂಬಿಕೆ ಆತಂಕಗಳ ಕರಗಿಸಿ ಆನಂದವ ಹಂಚಬಲ್ಲದಲ್ಲವಾ? ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಂಧ ಬಿಗಿಯಾದಾಗ, ಕೃತ್ರಿಮತೆಯ ಮಂಜು ಕರಗಿದಾಗ, ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ಖಿನ್ನತೆಯ ಮೋಡ ಕರಗಿದಾಗ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಸ್ಫರ್ಧೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಆನಂದದ ತಂಪು ಬೀರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಭೌತಿಕ ಹೊಡೆದಾಟ ಬಡಿವಾರಗಳ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನದಲ್ಲಿ ಆಂತರಂಗಿಕ ಅಂತಃಸತ್ವಗಳ ಬೇರು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲಿ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆವ ಹಸಿರ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ವಿಶ್ವಾಸಗಳು ತುಂಬಲಿ, ತಪ್ಪು ಮಾಡುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗದರುವ ಛಾತಿ, ಹೆತ್ತವರ ಹಿರಿಯರ ಗೌರವಿಸುವ ರೀತಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಬದುಕಬಲ್ಲವರಾಗುವ ಪ್ರೀತಿ, ಮೃತ ವಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಬೆಲೆ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ತುಂಬಲಿ. ಭಯದಾಚೆಯ ಲೋಕವೊಂದು ಅರಳಿ ಸದೃಢ ಶಕ್ತಿವಂತ ತಲೆಮಾರುಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಲಿ.

* * * * * * * * * *

(ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಷರಗಳ, ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಲ್ಪನಾ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ –  http://www.samudrateera.blogspot.in/)

ದಿನಾಂಕ: 17.12.2012ರಂದು “ಅವಧಿ” ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅವಧಿಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಓದಲು ಈ
ಲಿಂಕ್ ಬಳಸಿ – http://avadhimag.com/?p=71275

“ವಿಜಯ ವಾಣಿ – ವಿಜಯ ವಿಹಾರ”ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Advertisements
 

ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೊಂದು ಮಗುವಿನ ಕಲರವ

                                    ಕಡಲಕಿನಾರೆಯ ಕಿನ್ನರ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ಓಡುವ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಓಡುತ್ತ, ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಬಂಧಗಳು ಸಡಿಲವಾಗಿ, ಮಿಡಿವ ಹೃದಯವ ಮರೆತು ಮೆದುಳಿನ ತರ್ಕ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಬದುಕಬೇಕಿರುವ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ವ್ಯಗ್ರವಾಗುತ್ತ, ಹಣ ಗಳಿಸುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯಾಗಿ, ಮನದ ಮಾತನ್ನೂ ಆಲಿಸಲು ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೊಂದು ಮಗುವಿನ ನಗು ಅರಳಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲವಾಯಿತು…!!?? ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ತಂಪನೆಯ ಗಾಳಿಯುರುಳಿ ಆಹ್ಲಾದಪೂರ್ಣ ಮಂದಹಾಸವರಳಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಾದವು..?? ನಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಮಗು, ಬಾಲ್ಯದ ಕನವರಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಅರಿವಾಗದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ಮಾಯಾ ಪದರ ಅದ್ಯಾವುದು…?? ಮಗುವಾಗಲಾಗದ ನಮ್ಮ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳ ನೋಡಿ ವಯಸ್ಸು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದಂತಿದೆ. ನಗುವುದನ್ನೇ ಮರೆತ ಮುಖವಾಡದ ಗಾಂಭೀರ್ಯದೆದುರು ಮನದೊಳಗಿನ ಮಗು ಮನಸ್ಸು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ನರಳುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲನ ರಥ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನವಿತ್ತು…!! ನೆನಪುಗಳ ರಥವೇರಿ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ವಿಹರಿಸಲು ಇಂದಿನ ಹಳವಂಡದ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದ ಬಿಡುವಾದರೂ ಇರಬಹುದಾ ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಬುತ್ತಿಯಲ್ಲಿ.

ದಿನದ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವ ದಾವಂತದಲ್ಲಿರುವಾಗ ತುಂಬಿದ ಬಸ್ಸೊಳಗಿನ ಗಜಿಬಿಜಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿರುವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪಾಪು ತನ್ನ ಚಿಗುರು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ನಗುತ್ತದೆ. ಮನದಲ್ಲಿ ಮಂದಾರ ಅರಳಿ ಮನಸ್ಸೀಗ ನಿರಾಳ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಗುವಿನ ಅಂಗೈಯೊಳಗೆ ಕಿರು ಬೆರಳಿಟ್ಟು, ತಟ್ಟನೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಮೃದು ಬಿಸುಪಿನ ಲೋಕದೊಳಗೆ ಸೇರಿದ ಕಿರುಬೆರಳ ಆನಂದ ಮನದ ಮೂಲೆಗೂ ಸಂಚರಿಸಿ ನಾವೂ ಮಗುವಾದಂತೆ. ಕಣ್ಣೋಟದಿಂದ ಹರಿದ ಮಿಂಚು ಅಂತರಂಗದೊಳಗೆ ಸೇರಿ ತರಂಗವೆಬ್ಬಿಸಿದಂತೆ. ಮಗುವೆಂದರೆ ಮಮತೆ, ಪ್ರೀತಿಯ ಒರತೆ. ಗುಲಾಬಿ ಪಾದಗಳ ಗೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು, ಹಾಲ್ಗೆನ್ನೆಯ ಮೃದು ಸ್ಪರ್ಶ, ಚಿಗುರು ಬೆರಳಿನಾಟ – ನೋಡುತ್ತ ನಿಲ್ಲುವ ನಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ಹೊಸ ಪುಳಕ. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ಮೂಲೆಗೆ ಹೋದರೂ ಮಗುವೆಂದರೆ ಹೀಗೆ, ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣು, ಶ್ರೀಮಂತ-ಬಡವ, ಪೂರ್ವ-ಪಶ್ಚಿಮ, ಭಾರತ, ಅಮೇರಿಕ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಎಲ್ಲಿಯ ಮಗುವೇ ಆಗಲಿ, ಮಗುವೆಂದರೆ ಸಂಭ್ರಮ. ಎಲ್ಲ ಪಾಪುಗಳ ಭಾಷೆಯೆಂದರೆ ಸ್ವಚ್ಛ ನಿರ್ಮಲ ನಗು ಇಲ್ಲವೆ ಕಣ್ತುಂಬಿ ಸುರಿವ ಅಳು, ಎಲ್ಲ ಪಾಪುಗಳ ಭಾಷೆ, ಬಿಸುಪು, ಪ್ರೀತಿ, ಮೌನ, ನಿದ್ರೆ, ಗಂಧ ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ ಒಂದೇ ಎನಿಸುವ ಸೋಜಿಗ.

ಮಗುವಿನ ಭಾಷೆ ನಮಗರ್ಥವಾದೀತಾ, ನಮ್ಮ ಮಾತು, ಶಬ್ದ, ವ್ಯಾಕರಣ ಅದಕ್ಕರ್ಥವಾದೀತಾ…?? ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಜ್ಞಾನ, ಕಲಿಕೆ, ಶಬ್ದ ಭಂಡಾರಗಳ ಮರೆತು ಮಗುವಿನ ಮಾತನ್ನೇ ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಲಲ್ಲೆಗೆರೆಯುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸುತ್ತೇವೆ ನಾವು. ಅರ್ಥವಾಗದ ಭಾಷೆಯೂ ಅಂತಃಕರಣದೊಳಗೆ ಸ್ಪುರಿಸಿ ಬಾಹ್ಯ ಶಬ್ದಗಳ ನುಂಗಿ ಆನಂದವಾಗಿ ಹೃದಯವ ತೀಡಿದಂತೆ. ನಮ್ಮರಿವ ಮೀರಿ ಮಗುವಾಗುವ ಬಯಕೆ. ಮಗುವನ್ನ ಸುತ್ತುವರೆದ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಗಮನಿಸಲಿ ಎನ್ನುವ ಹಂಬಲ, ನಗುವೊಂದು ಅರಳಿದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಗೇ, ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗೇ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಎನ್ನುವ ಸ್ವಯಂ ತೃಪ್ತಿ. ಎಲ್ಲ ಮನ್ನಣೆಗಳ ಮೀರಿ ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಮಗುವಿನ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಣ್ಣೋಟದೆದುರು, ಕಿಲಕಿಲ ನಗುವಿನ ಉಸಿರ ಸೌಗಂಧದೆದುರು ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರ, ಅಹಂಕಾರಗಳೆಲ್ಲ ಅಳಿದು ಸ್ವಚ್ಛ ಸ್ವಚ್ಛ. ಮಗುವಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಸುತ್ತ ನೆರೆದವರೆಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ಲೋಕದ ಜೀವಿಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿರಬಹುದಾ ಅಥವಾ ಗೊಂಬೆಗಳ ಸಂತೆಯಂತೆ ಕಂಡು ಖುಷಿಯಾಗಿರಬಹುದಾ…?? ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕದ ಮಗುವಿನ ಆಂತರಂಗಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ನಿರ್ಮಲತೆಯೆದುರು ಅನಂತ ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ, ಶೋಧನೆ ಎಲ್ಲ ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುವ ಅಪ್ರಿಯ ಸತ್ಯ. ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳ ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೊಸತೇನೋ ದಕ್ಕೀತೇನೋ.

ದೊಡ್ಡವರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರ ವಿಚಿತ್ರ ಗಡಿಬಿಡಿ, ಪದೇ ಪದೇ ಮುಖ ಗಂಟಿಕ್ಕುವ ಸಿಡಿಮಿಡಿ, ಅರ್ಥವಾಗದ ಅಸಹಾಯಕ ನೋವು ದುಮ್ಮಾನಗಳ ದಗ್ಧ ಪ್ರಪಂಚ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವ ಭರವಸೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ ಬದುಕು, ಬಿಡಲಾಗದ ಅಹಂಕಾರ, ಎಲ್ಲ ತಿಳಿದವರಂತೆ ಬದುಕುವ ಹಮ್ಮು, ಮರಳ ತೀರದಂತÀ ಮುಗಿಯದ ಆಸೆಗಳ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಬಯಕೆ, ನಿನ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನವರಿಕೆ, ನಾಳೆಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಅಸಹಜ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಬಂದಂತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಬದುಕು, ಕಂಡ ಕನಸುಗಳ ನನಸಾಗಿಸಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆ –  ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ ಮಗುವಿನೆದುರು ನಿಂತಾಗ ಎಲ್ಲ ಕರಗಿ ಶಾಂತ ಪ್ರಪಂಚವೊಂದು ತರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಗೆ, ಹೊಸತೊಂದು ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ಗೋಚರಿಸುವ ಸೊಗಸಿಗೆ ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಮಗುವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಗು ಗುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅರಿವಿನ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಿರಬೇಕಷ್ಟೆ. ಯಾವುದನ್ನೂ ಯಾರನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ತನ್ನ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದ ನಿರ್ಮಲ ನಗೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕರಗಿಸಿ ತನ್ನ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಪ್ರಪಂಚದೊಳಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆದುಬಿಡುವ ಮಗುವಿನೆದುರು ಮನುಷ್ಯ ದೊಡ್ಡವನಾ, ಚಿಕ್ಕವನಾ…?? ಸಹಜ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೇ ಅಪರಿಚಿತವೆನಿಸುವ, ಬಯಸಿದರೂ  ಆಡಲಾಗದ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದು ಲಲ್ಲೆ ಮಾತುಗಳ ಭಾಷೆ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಮಗುವಿನೆದುರು ಸರಳವಾಗಿ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುವ ಜಾದೂವಿನೆದುರು ಮನಸ್ಸು ಹೋತೋಟದೊಳಗಿನ ಪಾತರಗಿತ್ತಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಿ – ಬೌಬೌ ಆಗುತ್ತದೆ, ನಿದ್ದೆ – ಕೋಕೋ ತಾಚಿಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಶಬ್ದ, ವಾಕ್ಯಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಒಂದೇ ಅಕ್ಷರದೊಳಗಿನ ಭಾವಾನಂದವಾಗಿ ಅಲೆಲೆ…ಲೆ…ಲೆ…..ಲೆ…..ಲಾ…ಲಾ… ಎನ್ನುತ್ತ ಸುಲಲಿತ ಸರಾಗ ರಾಗವಾಗಿ, ಪಕ್ಕನೆ ಮುದ್ದು ಮದ್ದಾದ ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾಲ್ಗೆನ್ನೆಯರಳಿಸಿ ನಗುವ ಮಗುವಿನೆದುರು ಮಾಮೂಲಿ ಪದಗಳೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ವಿಶೇಷ ರೂಪ ತಾಳಿ ಪರಿಮಳವಾಗಿ ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಪಸರಿಸಿ, ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲೂ ಆ ಕ್ಷಣ ಸಂತೃಪ್ತಿಯ ಚಿಗುರು.

ಮಗು, ಕಂದ, ಪಾಪುವೆಂಬ ಶಬ್ದವೇ ನಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ಮಗುವನ್ನರಳಿಸುವ ಕಾಲ ಬಂದೀತಾ..!! ನವಮಾಸಗಳ ಕಳೆದು ಮಗುವೊಂದು ಮೂಡಿದಾಗ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೇ ಮಗುವಾಗುವ ಸಂಭ್ರಮ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾಲ್ಯ ಸಿಕ್ಕಂತೆ, ಕಾಲ ಹಿಂದೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾದಂತೆ. ಮಗುವಿನ ಬಿಸಿನೀರ ಜಳಕ, ತಿಕ್ಕಿ ತೀಡುವ ಎಣ್ಣೆ, ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕುಂಚಕ, ಒದ್ದೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿರುವ ಹಾಸಿಗೆಯ ಅಂಚು, ತೂಗುವ ತೊಟ್ಟಿಲು, ಹಾಡುವ ಜೋಜೋ ಲಾಲಿ, ಎಳೆ ಬಿಸಿಲ ಕಾವು, ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಉಡುಪಿನೊಳಗೆ ಗೊಂಬೆಯಂತ ಮಗು – ಇವೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಂಪನವನ್ನ, ಭಾವುಕತೆಯನ್ನ ನಿರ್ಮಿಸುವ ನಿಸರ್ಗದೊಡಲ ಪ್ರಶಾಂತ ಕ್ಷಣಗಳ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಸೊಗಸು. ಮನೆತುಂಬ ದೇವಲೋಕದ ಗಂಧ. ಅಳುವ ಮಗುವಿನ ರಾಗ, ನಗುವ ಮಗುವಿನ ಕೇಕೆ, ಕಣ್ತೆರೆದು ಆಲಿಸುವ ಏಕಾಗ್ರ ಭಾವ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ನಗುವ ಸೌಂದರ್ಯ, ಕಾಲ್ಬೆರಳ ಹಿಡಿದು ಆಡುವ ಆಟದ ಚಂದ, ಸುತ್ತ ಸುಳಿವ ಮನುಷ್ಯರೆಂಬ ಗೊಂಬೆಗಳ ಸಂತೆಯ ನೋಡಿ ಅಬ್ಬರಿಸುವ ರೀತಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಧ್ಯಾನಸ್ತವಾಗಿ ಆನಂದವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಜಂಜಡಗಳ ಗೊಡವೆಯಿಲ್ಲ, ನೆನ್ನೆಗಳ ನೋವು ಕನವರಿಕೆಗಳಿಲ್ಲ, ನಾಳೆಗಳ ಭಯ, ಭ್ರಮ ನಿರಸನಗಳಿಲ್ಲ. ಇಂದು, ಈ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯ.

ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸೆಂದರೆ ಸಮುದ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯೂ ಇದೆ. ಯಾವ ಅಂತರ, ಭೇದಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅಪ್ಪುವ ಮಿಡಿತವಿದೆ. ಜಲಚರಗಳ ಜೀವ, ಹಸಿರಿನ ಉಸಿರು, ಎಲ್ಲವನ್ನ ಸೆಳೆಯುವ, ಒಳಗೆಳೆದು ತುಯ್ಯುವ ಆಹ್ಲಾದಕರ ತಂಪನೆಯ ಬಿಸಿಯಿದೆ. ಶಾಂತತೆಯ ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪೊಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಹೂದಳದಂತ ರೆಪ್ಪೆಗಳಡಿ ಕನಸ ಮುತ್ತೊಂದು ಹೊಳೆದು, ಮೀನ ಮರಿಯ ಕಣ್ಣೋಟದೊಳಗಿನ ಶಾಂತಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲೇ ನಗುವ ಸೊಗಸಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆರ್ಭಟಿಸುವ ರಚ್ಚೆ, ಹಠವೂ ಇದೆ. ಆರ್ಭಟಿಸಿದ್ದೇ ಮರೆತಂತೆ ತಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗುವ ಸಂಭ್ರಮವಿದೆ. ಮಗುವಿನ ಮನವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ, ಒಳಗೊಂಡೂ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿರುವ ಸದಾ ಸಂತಸದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಾಗರ. ಮಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಕಡಲ ತಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದ ಅಲೆಗಳು ಬಂದು ಪಾದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತ, ಕಡಲ ತಡಿಯಲ್ಲಿ ನಶ್ವರದ ಮರಳ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುತ್ತ, ಸೀಮೆಗಳ ಗೆರೆ ಎಳೆಯುತ್ತ, ದೊಡ್ಡವರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಎಸೆವ ವಸ್ತುಗಳ ಜೋಡಿಸುತ್ತ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬಿಡುವ ಸೋಜಿಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯ ಸಪ್ಪಳ ಕ್ರಮೇಣ ಕರಗಿ ನಮ್ಮದೇ ಧ್ವನಿಗಳ ಗೌಜು ಗದ್ದಲ ಬದುಕ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯ ಮರೆಯುತ್ತದೆ.

ಮಗುವೆಂದರೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಣಗಳೊಡನೆ ಒಡನಾಟ. ಪುಟ್ಟ ಪಾಪುವಿನ ನಗು ಅಳುಗಳ ಆಲಿಸುತ್ತ ಅದರೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತ ಇರುವ ಧ್ಯಾನಸ್ತ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಏಕಾಂತದೆದುರು ದೇವರು ಕೂಡ ಕಣ್ತೆರೆದಂತೆ ಭಾಸ. ದೇವರೂ ಇರಬಹುದಾ ಹೀಗೆಯೇ ಎಂಬ ವಿಚಿತ್ರ ಯೋಚನಾ ತರಂಗ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಂಭ್ರಮ ಪುಳಕಗಳ ಬೆಳಕಿನೊಂದಿಗೆ ಉದಯಿಸುವ ಕಂದ, ಆ ಕಂದನ ಅಳು ನಗುವಿನ ಕಾಲ, ದೇಹದುಸಿರುಗಳ ಸೌಗಂಧದ ಮೃದುತ್ವ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲ ಮನಗಳನ್ನೂ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಗಾಢ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಂಧದಿಂದ ಬೆಸೆಯುತ್ತದೆ. ಬಿಗಿದ ವಾತಾವರಣ, ಒಡಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡ ಕಾಠೀಣ್ಯ, ಆವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಹಿರಿತನದ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಎಲ್ಲ ಮಗುವಿನ ಸ್ಪರ್ಶದೆದುರು ಕರಗಿ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರೇಮದ ಜಲಧಾರೆಯಾಗಿ ತಂಪೆರೆಯುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗಲಾರನಾ…?? ಈ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯವೆನ್ನುವ ತೀವ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ, ಹೊಸ ಶಬ್ದ-ಭಾಷೆಗಳ ಆಲಿಸುವಿಕೆಯ ಖುಷಿಯೊಂದಿಗೆ, ಹೊಸತನಗಳ ಕಲಿಯುವ ಕುತೂಹಲ, ಸೋತಷ್ಟೂ ಬಿದ್ದಷ್ಟೂ ನಿಲ್ಲುವ ನಡೆಯುವ ಹಠ, ಅಧಮ್ಯ ಉತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆ, ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಪಾದಗಳಿಂದ ಜಗವ ಅಳೆವ ಹೆಜ್ಜೆ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ ಸಂತೃಪ್ತಿ, ಕೆಲಸವಿಲ್ಲವೆನಿಸಿದರೂ ಎನಾದರೊಂದರೆಡೆಗೆ ಸದಾ ತುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಪುರುಸೊತ್ತಿರದ ಕಾಯಕ, ಬದುಕಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯವೆನಿಸುವಷ್ಟು ಮಗ್ನತೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಶಾಂತತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಬೇಕಿದೆ ಮನುಷ್ಯ, ಮತ್ತೆ ಮಗುವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಗದ್ದಲ ಧಾವಂತಗಳಾಚೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಮಗುವೊಂದು ಜನ್ಮ ತಾಳಲಿ, ಧ್ಯಾನ ಅಂತರಂಗದ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗಿನ ಲಲ್ಲೆಯಾಗಲಿ. ಮುಗ್ಧ ಮಂದಹಾಸದ ಬೆಳಕು ಬಂಧಗಳ ಬೆಸೆಯಲಿ. ದ್ವೀಪವಾಗುತ್ತಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಒತ್ತಡಗಳ ತೊಳೆದು ಎಲ್ಲ ದ್ವೀಪಗಳ ಬೆಸೆಯುವ ಸಮುದ್ರದಂತ ಮಗು ಮನಸ್ಸು ಜನಿಸಲಿ. ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ಕಾಲಮಾಪನದ ಕೆಲವು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಾದರೂ ಮಗುವಾಗಿ ಆನಂದಿಸುವ ಬಿಡುವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಗಳಿಗೆ ದೊರೆಯಲಿ. ಬಾಲ್ಯ ತನ್ನ ಆಯಸ್ಸಿನ ಕ್ಷಣಗಳ ವೃದ್ದಾಪ್ಯದವರೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಲಿ. ತಿಳಿದವನೆಂಬ ಹಮ್ಮು ಕರಗಿ ತಿಳಿವ ಬೆಳೆವ ಆಸೆಯ ಮಗುವಿನ ಅಂತರಂಗದ ಚೆಲುವು ಬದುಕಿನ ನಂದನವಾಗಲಿ.

 * * * * * * * *

ಈ ಬರಹವನ್ನು ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ದಿನಾಂಕ:06-05-2012ರ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಲವಲvk ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ.

ದಿನಾಂಕ: 11.10.2012ರಂದು “ಅವಧಿ” ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅವಧಿಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಬಳಸಿhttp://avadhimag.com/?p=66124 .

 (ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಷರಗಳ, ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಲ್ಪನಾ ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ –  http://www.samudrateera.blogspot.in/)