RSS

Author Archives: ಸಮುದ್ರ ತೀರ

ಗರ್ಭ ಕೂಗಿನ ಋತುಗಾನ

ದೇವಾಮೃತಗಂಗೆ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ಸ್ವಪ್ನ ಸಂತೆಯ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ
ದ್ವೀಪದೂರಿನ ರಾಜಕುಮಾರ
ಎದೆಯ ತುಡಿತದ ಬಿಗುವಲ್ಲಿ
ಕುದುರೆ ಖುರಪುಟದ ನಾದ
ದೇಹದೊಡಲ ಬಯಕೆ ವಸಂತಗಾನ
ಹೊಕ್ಕುಳ ಸುಳಿಯ ತಿರುವಲ್ಲಿ
ಹೊಸ ಹರೆಯ ಹೂ ಕಂಪನ

ಅಂತರಾಳದಾಸೆ ಪಟಪಟಿಸಲು
ಹಸಿ ನೆಲದ ಕನಸಿಗೂ ಹಸಿವು
ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಹರೆಯ ತೆರೆಯಲು
ಮೌನ ರಾಗದ ಬಯಕೆ ಬಿಸುಪು
ಕೊರಳ ಕೊಳಲಿಗೆ ತುಟಿ ಸೋಕಿ
ಸ್ವಪ್ನಲೋಕದ ತುಂಬ ಪಿಸುಮಾತು
ಬಯಕೆ ಹೂ ಗಂಧ; ಸುಡುವ ಬೆಳದಿಂಗಳು

ಚಿಟ್ಟೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚುವ ಬೆರಗು
ಎದೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆವ ಪುಳಕ
ಹರೆಯ ಕುಡಿಯೊಡೆವ ದುಗುಡ
ಚೈತ್ರ ಚಿಗುರಿನ ಸಂಭ್ರಮ
ಮೊದ ಮೊದಲ ಮೊಗ್ಗು ಬಿರಿದಂತೆ
ಗರ್ಭ ಕೂಗಿನ ಋತುಗಾನ
ತಾಯ ತೊಟ್ಟಿಲ ಸಂಕಲನ

* * * * * * * * *
2015ರ ಹೊಸದಿಗಂತ ಯುಗಾದಿ ವಿಶೇಷಾಂಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ & ದಿನಾಂಕ: 08.04.2016ರಂದು ‘ಅವಧಿ’ ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

 

ಜ್ಞಾಪಕಗಳ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲ..!!

ಮೋಹಮತಿ ಕಥಾಮುಖಿ//ರಘುನಂದನ ಹೆಗಡೆ

ಪುಟ್ಟ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿನ ಪುಟಾಣಿ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿದಾಡುವ ಸರಪರ ಸಡಗರದ ಬಾಲ್ಯದ ಒನಪು, ಪುಟ್ಟ ಗೊಂಬೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಫಳಕ್ಕನೆ ಮಿಂಚುವ ಹೊಳಪು, ಯಾರೋ ಕೊಟ್ಟ ಉಡುಗೊರೆ ಕಾದಿಟ್ಟ ಕನಸು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾನಸ ಸರೋವರದ ತಣ್ಣನೆಯ ಹಿಮರಾಶಿ. ಜಾರಬಹುದಾದ ದಾರಿಯೇ ಹಜಾರ್ ದೇತಾ ಹೈ, ಜಾರಿ ಬಿದ್ದರೆ ದಾರಿಯೂ ನಗುತ್ತದೆ. ಮುಗಿಲು ಮಾತ್ರ ನಾನಿಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಬಾ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ನಿನಗಿನ್ನೂ ತ್ರಾಣವಿದೆ, ನಡೆಯಬೇಕಾದ ದಾರಿ ನೂರು, ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ, ನಿನಗೆಂದೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವೆ, ಆಕಾಶ ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತದೆ. ಪಾತಾಳ ಲೋಕದಲ್ಲೊಂದು ಕ್ಷೀಣ ಸ್ವರ, ಬರುತ್ತೇನೆ ಖಂಡಿತ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಕನವರಿಕೆಯ ಸ್ವರ. ಮುಂಬಯಿಯ ಪುಟ್‍ಪಾತ್‍ಗಳಲ್ಲಿ, ಲೋಕಲ್ ರೈಲಿನ ಗಡಿಬಿಡಿಯ ಗಜಿಬಿಜಿಯಲ್ಲಿ, ಪಾವ್‍ಬಾಜಿವಾಲಾ ಲಾಟೀನ್ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕನಸುಗಳ ಮಾರುತ್ತಾನೆ. ಜೊತೆ ನಡೆದ ಬದುಕಿನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಇಂತ ನೂರು ನೆನಪ ಹಾಳೆಗಳಿವೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು.

ಭೂತಕಾಲವನ್ನು ನೆನಪುಗಳಾಗಿ ತಂದು ಕಣ್ಣ ಆಗಸದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ವರ್ತಮಾನ. ಭವಿಷ್ಯತ್‍ಗೆ ಏನನ್ನ ಉಳಿಸಲಿ.  ಎದುರಿಗೆ ಕುಳಿತು ನೀನು ಶೂನ್ಯವನ್ನ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತೀಯ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನ. ತಳವಿಲ್ಲದ ಆಳ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು. ಆದರೂ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ ಏನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೀತು, ಉಹೂಂ, ಮತ್ತೂ ಆಳಕ್ಕೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತೀಯ. ಒಳಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಆಳವನ್ನೆಲ್ಲ ಭೇದಿಸಿ ನನ್ನನ್ನ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತೀಯ. ಆಳ ಧಕ್ಕದೆ ನಾನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತೇನೆ. ಕಂಗಾಲಾಗುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನಂತೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ, ಆಳ ತಳ ಧಕ್ಕದು. ನಿನ್ನನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತ ಬದುಕೆಲ್ಲ ಕಳೆದು ಬಿಡಬಲ್ಲೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡುವವರೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟು ದಿನ ನೋಡಬಲ್ಲರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದೇನೆ, ಎಷ್ಟು ವಸಂತ ಕಳೆದವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಹೋಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಕನಸು.

ಸಮುದ್ರ ತೆರೆಗಳ ಭೋರ್ಗರೆತ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುಗುಡದ ಮರಳ ರಾಶಿ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಮಾತು ಅಲೆ ಅಲೆಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ರೆ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಹುದೇನೋ, ಆದರೂ ಗತವನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಉಳಿಸಲಾಗದೇನೋ ಅನ್ಸುತ್ತೆ, ನೀವೇನು ಹೇಳ್ತೀರಿ. ಏನ್ ಹೇಳುವುದು, ಹೇಳಲಾಗದ್ದನ್ನ ಹೇಳು ಅಂದರೆ, ಹೇಳಬಾರದ್ದನ್ನ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ, ಆದರೂ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು. ಗತವನ್ನ ಉಳಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟೇನು ಬೇಸರವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ಈಗೀಗ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ನಿನ್ನ ಗತ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಎಷ್ಟೋ ಹಳೆಯ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವಷ್ಟೆ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಫೋಸ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಜೊತೆ ಸೇರಿ, ರಾತ್ರಿಯ ನೀರವ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡಿ… ನಿನ್ನ ಮನೋ ಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯದಕ್ಕಿಂತ ಚೆಂದನೆಯ ಹೊಸ ನೆನಪುಗಳ ಉದ್ಯಾನವನ್ನ ಮೂಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮದ ಸರೋವರವನ್ನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ವಿಹರಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯತ್ ಪುಟಗಳು ಕೂಡ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅರೆ ಕ್ಷಣಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದಾಖಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೇನಂತೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರೇಮಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಅಲ್ಲವಾ ಎನಿಸಿ ಹೂಂ ಅಂದೆನಾ, ವೈದ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನ ಮೀರಿದ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ನಿನ್ನನ್ನ ನನ್ನವಳನ್ನಾಗಿಸಬಹುದು ಎನಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ನೀವು ಮಾಡಿ ಎಂದೆನಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು, ನೀನು ಉಳಿದೆ ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟೆ.

* * * * * * * *

ಪ್ರಿಯತಮ, ನಿನ್ನ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಕೊಳದೊಳಗೆ ಮುಳಗಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುವೆ,
ಬರದೆ ಇರಬೇಡ, ಕಣ್ಣು ಸೋಲುತ್ತಿದೆ.
ಕಿರುನಗೆಯ ತುತ್ತನಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ತುಟಿಗಳಿಂದ ಜಾರುವ ಮುತ್ತ ನುಂಗಲು ಹಸಿದು ಕಾದಿರುವೆ
ತಡಮಾಡಬೇಡ, ಕಿರುನಗೆ ಮಾಸುತ್ತಿದೆ.

ಅರೆ ಇಬ್ಬನಿಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿದ ಗೆಳೆಯ ಅವನೆಲ್ಲಿ ಹೋದಾ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ ನಾನಿನ್ನು ಬೆಳೆಯಬೇಕಿದೆ. ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿನ ಅವನನ್ನು ಬದುಕಿಗೆ ಎಳೆದು ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬನಿಯ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನಡೆಯಬೇಕಿದೆ. ಮಾತುಗಳ ಮೆಲ್ಲಬೇಕಿದೆ, ಕನಸುಗಳ ಖರೀದಿಸಬೇಕಿದೆ. ಈ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಚಾದರ, ಹಾಸಿಗೆ, ಘಮಗಳ ನಡುವಿಂದ ಎದ್ದು ಓಡಬೇಕಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕರೆ ಅರ್ಥವಾಗಿ ರಂಗಭೂಮಿಯ ತೆರೆ ಸರಿಸಿ, ಬಂದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ಆಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟೆ ನೀನು. ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿನಗೇ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸದಾ, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದವರನ್ನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೀಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದಾ? ಅಂತೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಅನ್ನುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ದುಗುಡ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತದಾ. ಆದರೂ, ನನಗೇನಾಗುತ್ತಿದೆ, ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ ನಿನಗೆ, ಅಷ್ಟಷ್ಟೆ ಕರಗುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ ನನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆಂದು.

ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ನೀನು ಯಾಕೆ ಸಿಕ್ಕೆ ಅಂತ ನಾನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ. ನಿನಗಾಗೇ ಕಾದಿದ್ದವಳ ಹಾಗೆ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕಾಡಿದೆ ನಿನ್ನನ್ನ. ಗೋದಾವರಿ ನದಿ ತೀರದ ಬತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ತಂಪು ತಂಪು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನಿನ್ನ ಹಿಡಿತದ ಸೊಬಗು,  ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹಳ್ಳದ ನೀರ ಝರಿಯಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಎಳೆದೊಯ್ಯುವಾಗ ಮೂಡುವ ಹಠ ಎಲ್ಲ ನಿನಗಾಗೇ ಕಾದಿರಿಸಿದ್ದು. ನೀನೋ ಮಹಾ ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಅದೇನು ಶೋಧಿಸುತ್ತೀಯೋ. ಮೆದುಳಿನೊಳಗಿನ ನೆನಪ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನಾದರು ಹುಡುಕು ನೋಡೋಣ, ಎದೆಯಂಗಳದ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಪಾರಿಜಾತ ಅಂದರೇನೆಂದು ಗೊತ್ತಾ ಅಂತೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕಾಡುವಾಗ ಏನೂ ಮಾಡಲು ತಿಳಿಯದ ನೀನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿ ನನ್ನ ಸುಮ್ಮನುಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಸೆಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ಗೊತ್ತಾ.

ಕುಂಟಾಬಿಲ್ಲೆ ಆಡದೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಆಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ, ನನ್ನನ್ನ ಈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಘಮದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಬಿಳಿ ಚಾದರಗಳ ನಡುವಿಂದ ಎತ್ತೊಯ್ದು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹೂವಿನ ಚಾದರದೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಡು ಅಂತೆಲ್ಲ ನಾನು ಕೇಳಿದರೆ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಂದಹಾಸ, ಯಾವುದು ಕಳೆದರೂ ಇದನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾರೆ ಎಂಬಂತೆ. ನಿನ್ನ ಮಂದಹಾಸವನ್ನ ನಾನು ಕದ್ದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೇನಾ. ನೀನೇ ಹೇಳಿದ್ದು ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ, ಲಾಸ್ಟ್ ಇಸ್ ಪಾಸ್ಟ್ & ಪಾಸ್ಟ್ ಇಸ್ ಆಲ್ವೇಯ್ಸ್ ಪಸ್ಟ್, ನೆನಪಿದೆಯಾ, ನಿರಾಸೆ ತುಂಬಿ ನಿಂತ ನನ್ನನ್ನ ಈ ಮಾತ ಹೇಳಿ ಮರಳ ತೀರದಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಿ, ಕಾಡಿಸಿ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾರೆ ಎಂಬಂತೆ, ಮಾತಾಡಿದರೆ ಚೆನ್ನವಲ್ಲವೆನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೋ, ಕಂಠ ಕಟ್ಟಿ ಕಣ್ಣಿಂದ ಪುಟ್ಟ ಬಿಂದು, ಆಕಾಶ ಕರೆಯುತ್ತಿದೆ, ನಿನಗಾಗಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಸಿಂಗರಿಸಿ ಚಾದರವ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿರುವೆನೆಂದು, ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲನ್ನ ಚಂದಿರನಿಂದ ಬೆಳದಿಂಗಳನ್ನ ನಿನಗಾಗೇ ತೆಗೆದಿಟ್ಟಿರುವೆನೆಂದು.

* * * * * * * *

ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ, ಮೆದುಳು ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದ್ದು, ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ಮೆದುಳಿನ ಫಿಜಿಕಲ್ ಸ್ವರೂಪವನ್ನ ಅರಿತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಅದರ ಆಳವನ್ನ ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಮೆದುಳಿಗೆ ಬರುವ ರೋಗಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಕೂಡ ಸೂಕ್ತ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಂದೆಲ್ಲ ಅವರು ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಏನೂ ಭಾವನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ, ಉಪೋದ್ಘಾತ ಸಾಕು, ಅವಳನ್ನ ಬದುಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾ ಹೇಳಿ. ಅವರೆಂದಿದ್ದರು, ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಹುದೇನೋ ಆದರೆ, ಬದುಕಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಅವಳ ನೆನಪಿನ ಕೋಶಗಳು ಸಾಯುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ಅವಳು ಪರಾವಲಂಬಿಯಾಗೇ ಬದುಕಬೇಕಾದೀತು. ಅಲ್ಜೀಮರ್ ಎನ್ನುವ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ರೋಗವಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಇಳಿ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಆವರಿಸುವ ಈ ರೋಗ ಜ್ಞಾಪಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಹಿಂದಿನ ಪುಟಗಳೆಲ್ಲ ದಿಢೀರ್ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ. ಈ ರೋಗ ಆವರಿಸಿದವರು ಮಗುವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೂ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಸಲಹುವುದಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಸಹನೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಅವಳ ಮುಂದಿನ ಬದುಕು ಅಲ್ಜೀಮರ್ ರೋಗಿಗಳ ಬದುಕಿನಂತಾಗಬಹುದು.

ನಿಮಗೆ ವೈದ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೊಸತಲ್ಲ. ನನಗಿಂತಲೂ ಬಲ್ಲವರು. ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯದ್ದೇನಿದೆ. ಎಂಥ ತಣ್ಣನೆಯ ಸ್ವರ. 25 ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಅವರು ತಣ್ಣಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನು ಅರ್ಥವಾಗದವನಂತೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಾರದು ಎನ್ನುವಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನೆದುರು ಆಯ್ಕೆಯಿತ್ತು, ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆಯಾ ಮಿಠಾಯಿಯಾ ಎನ್ನುವ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಮಗುವಿನ ಹಾಗಲ್ಲ ಇದು, ಜೀವವಾ ಜೀವನವಾ ಎನ್ನುವ ಆಯ್ಕೆ. ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಲ್ಲ, ಜೀವ ಇದ್ದರೆ ಜೀವನವೂ ಇದ್ದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತಲ್ಲ, ಉಹೂಂ, ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಸಲಹುವ ಜೀವನವಿದೆ, ಆದರೆ ಜೀವ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ನಿನಗೆ ಜೀವ ಇದೆ, ಆದರೆ ಜೀವನವೇ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಜೀವವನ್ನ ನನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುವ ಉದ್ದೇಶವೊಂದೆ ಸಾಕೇ ಬದುಕಿಗೆ. ಯಾಕೋ ಈಗೀಗ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಆವತ್ತು ಕನಿಷ್ಠ ನಿನ್ನನ್ನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಇದ್ದುಬಿಡುವ ದಿನಗಳ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ ಬದುಕು ತುಂಬಾ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದದ್ದು ಅಂತ. ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಕನಸುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬೆಲೆ ವಾಸ್ತವದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳೆಲ್ಲ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರವೇನೋ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕೇವಲ ಭಾವಗಳ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿದ್ದು ವಾಸ್ತವವನ್ನ ಮರೆತಿದ್ದೆ. ಅವಶ್ಯಕತೆ ಹೀಗೆ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಫ್‍ಕೋರ್ಸ್ ಅವಶ್ಯಕತೆಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ನಿಂತರೆ ಅದು ಹಿಂದಿನಿಂದ ತಾನೇ ಹೊಡೆಯೋದು, ಬೆನ್ನು ಹಾಕದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಳೆದು ರಪ್ಪಂತ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. ನನ್ನ ಬದುಕು ಮುಗಿಯುತ್ತಿದೆ, ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಮುಗಿಯುವ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಇಲ್ಲ, ನನ್ನ ನಂತರದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ ನಾನು.

* * * * * * *

ಅರೆ, ನೀನ್ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀಯ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯಾ. ಮುಂಜಾನೆ ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿ ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕಿಸುತ್ತೀಯ ನೀನು, ನನಗೆ ಈ ಚುಕ್ಕಿ ಗೆರೆಗಳೇ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏನೇನೋ ಗೊಜಲು ಗೊಜಲು. ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ ನೀನು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರ ಮೂಡಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ, ನಂಗೆ ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಬರುವ ಹಾಗೆ. ನನಗೇನಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಅರಿವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತೆ ಏನೇನೋ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇನೋ ಎಂದು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅರೆ, ಮರೆಯಲು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏನು, ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಸಲಹುತ್ತಿದ್ದೇಯೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ, ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀನು ನನಗೇನಾಗಬೇಕು, ಗೆಳೆಯನಾ, ಗಂಡನಾ, ಪ್ರೇಮಿಯಾ ಉಹೂಂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅರಿವಿದೆ. ನೀನು ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆವಾಗ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಎನ್ನುವುದೇ ನೆನಪಾಗದು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ, ನಿನ್ನ ಹೊರತು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇನು ಎಂದು, ನನ್ನ ಗತದ ಪುಟಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ ಅಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ನಿನ್ನ ಗತ ಭವಿಷ್ಯತ್ ಎಲ್ಲಾ ನಾನೆ ಕಣೇ ಅನ್ನುತ್ತೀಯ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀನು ಯಾರು, ಕೇಳಲಾರೆ, ಕೇಳಿ ನಿನ್ನ ನೋಯಿಸಲಾರೆ. ನನ್ನ ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನಿನ್ನ ಯಾವ ಮರೆವಿನ ರಾಕ್ಷಸನೂ ಎತ್ತೊಯ್ಯದಿರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಮರಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಮರಳ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವಾಗ, ನಕ್ಷತ್ರ ಮೀನುಗಳ ಆಯ್ದು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಎಸೆಯುವಾಗ, ಬೊಂಬೆ ಮಿಠಾಯಿಯ ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕರಗಿಸುವಾಗ, ಬಿರು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನೆನೆಯುವಾಗ, ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ ಎದ್ದು ನೀರವ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದು ಪಾವ್‍ಬಾಜಿವಾಲಾನನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಕುಳಿತು ಗಜಲ್ ಕೇಳುವಾಗ, ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಅದು ನಿನ್ನದು ಇದು ನನ್ನದು ಎಂದೆಲ್ಲ ಜಗಳವಾಡುವಾಗ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ಪ್ರೇಮ ಉಕ್ಕಿ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಸಧ್ಯ ಇಂತಹ ಸಿಹಿ ಸಂಗತಿಗಳೆಲ್ಲ ಆಗಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ ನೋಡು.

* * * * * * * *

ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾರು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾದುಹೋಗುವಾಗ ವೇದನೆಯಾಗುತ್ತೆ ಕಣೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟು ಕೇಳದೆ ಇರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡ್ತೀಯಲ್ಲ, ಆ ಒಂದು ಎಳೆ ನನ್ನ ಖುಷಿಯಾಗಿಟ್ಟಿದೆ. ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಬೇಕು ಎಂದು ನೀನು ಹಠ ಮಾಡುವಾಗ, ರಂಗೋಲಿ ಹಾಕುತ್ತ ಹಾಕುತ್ತ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದೇ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ನನ್ನೆಡೆ ಅಳು ಮುಖ ಮಾಡಿ ನೋಡುವಾಗ, ಕುಂಟಬಿಲ್ಲೆ ಆಡೋಣ ಬಾ ಎಂದು ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ, ಮರಳ ರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯೊಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟು ನಡೆವಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ, ಕೇವಲ ಖುಷಿ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೇನೋ ಎಂದು. ನಿನಗೋ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಹೊಸತು, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನ ಹೊಸದಾಗಿಸುವ ಪ್ರೀತಿ. ಗತವೇ ಇಲ್ಲದ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಾ ಭವಿಷ್ಯತ್ನ ಮರೆಯುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ವರ್ತಮಾನದ ಸೊಗಸು ಮಾತ್ರ ಸಾಕು ಅಲ್ಲವಾ. ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯೋಣಾ, ಪ್ರತಿ ದಿನ ನಿನ್ನನ್ನ ನಾನು ನನ್ನನ್ನ ನೀನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಿನ್ನನ್ನ ನಾನು ಸಲಹುತ್ತಿದ್ದೇನೆನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳು, ನನ್ನನ್ನ ನೀನು ಪೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯ. ನಿನಗೆ ಪ್ರತಿ ದಿನ ನನ್ನನ್ನ ನೆನಪಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ನೆನಪುಗಳಿಲ್ಲದ ಬದುಕಿಗೆ ಅಹಂಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ಸಾಧನೆಗಳ ಚಪಲವೂ. ಮಗುವಂತೆ ಬದುಕುವ ಆನಂದಕ್ಕಾಗೇ ಅಲ್ಲವಾ ಎಲ್ಲ ಹೋರಾಟಗಳು. ಎಲ್ಲ ಸಾಧಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವಲ್ಲ, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಡದೆ ನನ್ನನ್ನ ನನಗೇ ಉಳಿಸಿದವಳು ನೀನು. ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನ ನಿನಗೂ ನಿನ್ನ ಜೀವವನ್ನ ನನ್ನೊಳಗೂ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಜೊತೆ ನಡೆಯೋಣ.

ಒಂದೇ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಲೆ, ಎಷ್ಟು ಸೆಳವು, ಎಷ್ಟು ಸುಳಿ
ನಾನು ಶ್ರೀಮಂತ ಚಂದ್ರ, ನೀನು ಐಶಾರಾಮಿ ಬೆಳದಿಂಗಳು
ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾಪಕಗಳ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲ.

* * * * * * * *

 

ಕೊಳಲ ದನಿಯ ಉಂಗುರಗಳ ಹಾಡು ಕಾಡುವಾಗ

ಯಾವಲ್ಲೋಚನ ಗೋಚರಾ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸಬೇಡ, ನಕ್ಕುಬಿಡು ಸುಮ್ಮನೆ;
ಬೆಳಕಾಗಲಿ ತಂಪಾಗಲಿ ನಿನ್ನೊಲವಿನ ಒಳಮನೆ!

ಅರೆ, ಅವಳ್ಯಾಕೆ ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳ ನಟನೆ ಯಾರಿಗಾಗಿ, ಅವನದ್ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಗು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನಗುವನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಅವನಲ್ಲಿ ಕಾರಣಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ಯಾ, ಅವಳ ಸಹಜ ನಗುವನ್ನ ಕದ್ದು ನಟಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ಯಾವದು, ಅವಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಒಲವಿನ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಕಾವು ಸುಡುತ್ತಿದೆ, ಕತ್ತಲೆ ಏಕೆ ಆವರಿಸಿದೆ, ಅವನು ಬೆಳಕಾಗಿಸಲು ತಂಪಾಗಿಸಲು ಏನು ಮಾಡಲಾರನಾ, ಅವನದ್ಯಾಕೆ ಹಾರೈಕೆಯ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ ಕೆ. ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರ ‘ನಕ್ಕು ಬಿಡು’ ಕವನದ ಮೊದಲೆರಡು ಸಾಲು.

ಕವನದ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ಅವಳು ಹಾಗೊಬ್ಬ ಅವನು ಸಿಕ್ಕುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅವನೂ ಆಗಬಹುದು, ಅವನು ಅವಳೂ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸೆನ್ನುವುದು ಅವಳಿಗೂ ಅವನಿಗೂ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಇರುತ್ತದಲ್ವಾ. ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾವು ಯಾರಿಗೂ ಕಾದಿರಬಹುದು ತಾನೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸುಮ್ಮನೆ ನಗುವೊಂದು ಅರಳುತ್ತದಾ. ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ನಟನೆಯಾಗದಾ. ಅವಳೊಲವಿನ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರಾರು, ಆ ಒಳಮನೆಯ ಕಾವು, ಕತ್ತಲೆ ಅವನನ್ನ ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯಾ, ಅವನನ್ನ ಖುಷಿಯಾಗಿಡಲು ಅವಳು ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳಾ, ಅದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಅವನ ಜೀವ ಚಡಪಡಿಸಿ ಅವಳ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಾಗಲಿ, ತಂಪಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಿದ್ದಾನಾ?? ಎರಡೇ ಸಾಲುಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕರೆದೊಯ್ದು ಏನೇನೋ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟು ಸತಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೋದರೆ ಎರಡೇ ಸಾಲು ನಮ್ಮೊಳಗೊಂದು ಅವ್ಯಕ್ತ ನೋವಿನ ಕಥೆಯನ್ನೇ ತಂದು ಬಿಡಬಲ್ಲದೇನೋ.

ಹೀಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೂಡಿಸುತ್ತ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಕವನ. ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತ ಅಷ್ಟಷ್ಟೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮೇಲೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾರೈಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾದಂತಿರುವ ಕವನ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಹೊರಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಾರೈಕೆಗಳಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲೆರಡು ಸಾಲುಗಳ ವಿಷಾದವನ್ನ ದಾಟಿ ಸುಖದ ಆಶಯದ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಕವನ ಈ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ.

ನಿನ್ನೊಲವಿನ ತೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ದಿಂಗಳು ಹೊರಳಲಿ!
ನಿನ್ನ ಹಸಿರು ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವರಳಲಿ!

ಬಾನತುಂಬ ತಾರೆ ಮಿನುಗಿ, ನಿನಗೆ ಶುಭವ ಕೋರಲಿ!
ಹೂ ಬೇಲಿಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಲಿ!.

ಬೆಳದಿಂಗಳು ಅರಳುವ ಅಲೆಗಳ ಸೊಗಸನ್ನ ಒಲವಾಗಿಸಿ, ಆ ಒಲವ ತೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಳದಿಂಗಳ ತುಂಬಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವರಳಿಸುವ ಹಸಿರು ಕನಸಿನ ಆಶಯ ಅವನದು. ತಾರೆ, ಚಂದ್ರ, ಬೆಳದಿಂಗಳೆಲ್ಲವ ಕರೆದು ಶುಭ ಕೋರುತ್ತವೆ ಸಾಲುಗಳು. ಅವಳ ಕನಸನ್ನ ಹಸಿರಾಗಿಸಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯರಳಿಸಿ ಒಲವ ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಳುವ ಆಸೆಯಿರಬಹುದಾ ಅವನಿಗೆ. ಯಾರು ಯಾರಿಗೂ ಹಾರೈಸಬಹುದಾದ ಸುಲಭ ಸಾಲುಗಳಂತೆ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಲೇ ಮೊದಲೆರಡು ಸಾಲಿನ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿ, ಅವಳ ಕನಸಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲ ಈಗ ಯಾಕಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಣ್ಣ ಸಂದೇಹವೊಂದನ್ನ ಉಳಿಸಿ ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೂ ಬೇಲಿಯ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಜ, ಮೂರು ಸಾಲುಗಳ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಣ್ಣ ತಡೆ, ಹೂ ಬೇಲಿಯ ಹಾದಿ ಕೇಳಲೇನೋ ಚೆನ್ನ ಹಾರೈಕೆಯೇ ಎನಿಸಿದರೂ, ಹೂವಿನದ್ದೇ ಆದರೂ ಬೇಲಿ ಬೇಲಿಯೇ ಅಲ್ಲವಾ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹಾದಿ ನಿಚ್ಚಳ, ಹೂ ಬೇಲಿಯ ನಡುವೆಯೇ ಸಾಗಬೇಕು. ಕನಸಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಅರಳುವಾಗ ಹಾದಿಯನ್ನ ಹೂ ಬೇಲಿ ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಹಾರೈಕೆಯ ಖುಷಿಗೂ ಒಂದು ಬಂಧನವಿದೆ. ಒಂದು ದಾರಿಯಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಹಾರೈಕೆಗಳೂ ಆ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಹಾಡಾಗಬೇಕು. ಹಸಿರು ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತಾರೆ, ಬೆಳದಿಂಗಳಿನಂತ ಎತ್ತರೆತ್ತರದ ಆಶಯ, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದ ಉಸಿರ ನಡೆಯಲ್ಲಿ ಪಾದ ಮಾತ್ರ ಹಾದಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಗಬೇಕು. ಬೆಳ್ಳಿಹಕ್ಕಿಯ ಹಾಡಲ್ಲೆ ಖುಷಿ ಕಾಣಬೇಕು.

ನೀನೆಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲಬೇಡ; ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕು ಬೆಳಕಿಗೆ;
ಚಲಿಸು, ನಲ್ಲೆ, ಸೆರಗ ಬೀಸಿ ಮೌನದಿಂದ ಮಾತಿಗೆ.

ಇದುವರೆಗೆ ಯಾರು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಮಾತುಗಳು ಈ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ‘ನಲ್ಲೆ’ಯ ಪ್ರವೇಶವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಅಷ್ಟಷ್ಟೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಮೊದಲೆರಡು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವಂತದ್ದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತಿಲ್ಲೂ ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ. ಅವಳ್ಯಾಕೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳ ಮೌನಕ್ಕೇನು ಕಾರಣ, ಅವಳ್ಯಾಕೆ ಮಾತಾಡಬೇಕು, ಅವಳ ಮೌನ ಅವನನ್ನ ಕಾಡುತ್ತಿದೆಯಾ, ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದೆಯಾ, ಅವಳು ಮಾತಿಗೆ ಚಲಿಸಲಾಗದ್ದಂತದ್ದನ್ನ ಅವನೇನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಅವ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಬೆಳಕು ಅವಳಿಗೂ ಬೆಳಕಾಗಬಲ್ಲದಾ?? ನಿಲ್ಲಬೇಡ ಎಂದರೆ ಅವಳೀಗ ನಿಂತಿದ್ದಾಳಾ, ನಿಲ್ಲುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳಾ, ಚಲಿಸು ಎನ್ನುವ ಮಾತಲ್ಲೆ ನಿಂತು ಬಿಡಬಲ್ಲ ಭಯವೂ ಇದೆಯಾ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸಿ ಭಾವ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಶುಭ ಹಾರೈಸಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಅವನೇಕೆ ಉದ್ದೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವ ಜೊತೆಗಿದ್ದು ನಡೆಸಲಾರನಾ ಅಥವಾ ನಾ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ನೀನು ಬೆಳಕಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನಾ, ಅವಳದ್ಯಾಕೆ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ, ಮಾತಿನೆಡಗೆ ಏಕೆ ಚಲಿಸಬೇಕು, ಮೌನವನ್ನ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತ ದಾಟಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮಾತಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮೂಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಾ ಅವರ ನಡುವೆ. ಅವಳ ಮಾತನ್ನ ಅವನೇ ಕಸಿದಿರಲೂಬಹುದಾ, ಯಾವ ನೋವು ಮಾತ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ದೂಡಿದೆ.

* * * * * * *

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಆಂತರಂಗಿಕ ಭಾವಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕವನ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದೆಡೆಗೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗುತ್ತಲೇ ಇದುವರೆಗೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸಾಂಗತ್ಯದ ಸುಖ ಹಾಗೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಬಿಡುವ ವಿಷಾದವನ್ನ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತ ಮುಂದುವರೆಯುವ ಕವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳು ಇಂಟರ್ವಲ್ ನಂತರದ ಸಿನೆಮಾದಂತೆ, ಸಣ್ಣ ಪ್ಲ್ಯಾಷ್‍ಬ್ಯಾಕ್, ಒಂದಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಮಧುರ ನೆನಪು, ಮುಂದಿನ ಬದುಕ ಬಗ್ಗೆ ಭರವಸೆ, ಒಲವನ್ನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವಳನ್ನಾದರೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇವೆಲ್ಲ ದಾಖಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಬೆಟ್ಟದಾಚೆಗೊಂದು ಬಯಲು; ಅದರ ತುಂಬ ಹಸುಗಳು,
ನಿನ್ನ ದನಿಗೆ ಕೊರಲನೆತ್ತಿ ಕುಣಿವ ಕಂದು ಕರುಗಳು

ನಿನ್ನ ಹಾಗೆ ನಿನ್ನೊಲವಿನ ಚಿಲುಮೆಯಂತೆ ಹನಿಗಳು;
ಹತ್ತಿರದಲೆ ಎತ್ತರದಲೆ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗಳು.

ನೀನು ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿಯ ಪರಿಮಳ;
ಹೂವರಳಿತು ಹಿಗ್ಗಿನಿಂದ ಹಾದಿಗುಂಟ ಎಡಬಲ.

ಹಾರೈಕಗಳ ಮೂಲಕ ಅವಳನ್ನ ಒಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವ ಈಗ ಹಳೆಯ ಮಧುರ ದಿನಗಳನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಯಾದರೂ ಅವಳನ್ನ ನಗಿಸಬಹುದೇ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ ಇಲ್ಲಿ. ಹತ್ತಿರದಲೆ ಎತ್ತರದಲೆ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಮನೆಗಳು ಎನ್ನುತ್ತ ಹತ್ತಿರದ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಸಾಂಗತ್ಯ, ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಡೆದ ದಾರಿ, ಬೆಟ್ಟದಾಚೆಯ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಒಲವಿನ ಹನಿಗಳು ಚಿಲುಮೆಯಾದ ಕಾಲವನ್ನ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ದನಿಗೆ ಕೊರಲನೆತ್ತಿ ಕುಣಿವ ಕರುಗಳು ಎನ್ನುತ್ತಲೆ ತಾನೂ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲವೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವವನ್ನೂ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಬಂದ ದಿಕ್ಕು ಅವನಿಗೆ ತಂಗಾಳಿಯಾಗಿಯೂ ಪರಿಮಳವಾಗಿಯೂ ಸೋಕುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಹಿಗ್ಗಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕ ಒಲವ ದಾರಿಯ ಹೂವರಳಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯ ತುಣುಕುಗಳೇ. ವಿಷಾದ ಹಾಗೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಕವನ ಇಲ್ಲಿ ಸುಖದೆಡೆಗೆ ಹೊರಳುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸುಖದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಿಲ್ಲ ಮುಂದಿನ ಸಾಲು ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ವಿಷಾದದ ಕಾರಣವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಜತೆಯಲಿದ್ದು ನೀನದೇಕೆ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೆ, ತಿಳಿಯದು:
ಮಲ್ಲಿಗೆಯನೆ ಮುಡಿದ ನೀನು ಉಟ್ಟ ಸೀರೆ ಬಿಳಿಯದು.

ಎನ್ನುವಾಗ, ಜತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳ ಹಸಿರು ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಅವ ಮುನ್ನಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಮಾತು ಮರೆತಿದ್ದಾಳೆ. ನಗುವೆನ್ನುವುದು ಕಳೆದು ನಟನೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಲವ ಪರಿಮಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ ‘ಎಡಬಲ ಹಬ್ಬಿದ ಹೂವರಳಿದ ಹಾದಿ’ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಾಗ ‘ಹೂ ಬೇಲಿಯ ಹಾದಿ’ ಯಾಗಿ ಇಂದಿಗೆ ಬೇಲಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತೇ ಎನ್ನುವುದು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಈ ಸಾಲು. ಜತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳು ಅದೇಕೆ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಳು, ಅವನೇಕೆ ಮುಂದೆ ಹೋದ, ಅವಳನ್ನ ಮೀರಿದ ಅಂತ ತುರ್ತು ಅವನಿಗೇನಿತ್ತು, ಅವಳು ಸುಸ್ತಾದಳಾ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯದಾದಳಾ ಎನ್ನಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದ ಕಾರಣವ ಹುಡುಕತೊಡಗುತ್ತೇವೆ. ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದರೆ ಅವ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದೆ ಬಂದಾನು ಎನ್ನುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾ, ಅವ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ಜೊತೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಾನು ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಾ, ಹಿಂದೆ ಉಳಿದು ಅವನ ಗಮನವ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತನ್ನಿರುವ ನೆನಪಿಸುವ ತಿಳಿಯಪಡಿಸುವ ತುಡಿತವಾ ಯಾವುದಿರಬಹುದು ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಬೀಳಲು ಕಾರಣ.

ಮಲ್ಲಿಗೆಯನೆ ಮುಡಿದ ನೀನು ಉಟ್ಟ ಸೀರೆ ಬಿಳಿಯದು ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯನ್ನೂ ವಿಷಾದವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಸಾಲಿಗೆ ಕನೆಕ್ಟಿವಿಟಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿಯುವುದು ಸಂತಸ ಸಂಭ್ರಮದ ಸೂಚಕ, ಬಿಳಿಯ ಸೀರೆ ವಿಷಾದ ವೈಧವ್ಯದ ಸೂಚಕವೂ ಆಗಬಹುದು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಭಾವಕ್ಕೆ ವೈಧವ್ಯದ ಸೂತಕವಾ, ಹಾಗಾಗೇ ನಗುವ ನಟನೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾ, ವಿಷಾದವನ್ನ ಮುಚ್ಚಿಡಲು, ತೋರಿಕೆಗಾಗಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮುಡಿವ ಸಂಭ್ರಮದ ನಟನೆಯಾ ಎಂದೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ, ಪೂರ್ಣ ಕವನ ಇದೇ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಂತೆ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ಬಿದಿರ ಮೆಳೆಯ ಬಂಗಾರದ ಸೀಮೆಯಾಚೆಗೇನಿದೆ?
ಕೊಳಲ ದನಿಯ ಉಂಗುರಗಳ ಸಂಜೆ ಹಾಡು ಹಬ್ಬಿದೆ.

ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ, ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಉತ್ತರವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವರ ಚಲನೆ ಬಂಗಾರದ ಸೀಮೆಯಾಚೆಗಾ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಳಾ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಅಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಲೆ ಕೊಳಲ ದನಿಗಳ ಸಂಜೆ ಹಾಡು ಕೇಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರವನ್ನೂ ಆತನೇ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಸಂಜೆ ಹಾಡು ಎನ್ನುವುದು ಬದುಕಿನ ಇಳಿ ಸಂಜೆಯ ಕಾಲವೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ನಿನಗೆ ನಾನು ನನಗೆ ನೀನು ಎನ್ನುವ ಆಸರೆ ಬಯಸುವ ಬದುಕ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ನಟನೆಯಿಂದ ಸಹಜತೆಗೆ ಅವಳನ್ನ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಅವನಿದ್ದಾನಾ.

ಬಾ ಹತ್ತಿರ, ಬೆರಳ ಹಿಡಿದು, ಮುಂದೆ ಸಾಗು ಸುಮ್ಮನೆ.
ನಕ್ಕುಬಿಡು, ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನೆ.

ಇದುವರೆಗೆ ಅವಳಿಗೆ ಹಾರೈಕೆಯನ್ನೂ, ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಭವಿಷ್ಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತ ಬಂದ ಅವ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸೋತವನಂತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬಾ ಹತ್ತಿರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅವ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿ ಅವಳನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತರಲಾರನಾ, ಕಳೆದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಲಾರರೇನೋ. ದೂರ ಸಾಕು ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದುವರೆಗೆ ನಾ ಮುನ್ನಡೆದೆ, ನಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೆ, ಇನ್ನು ಸಾಕು, ನೀನೇ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ಮುನ್ನಡೆಸು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅವಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಹಜತೆ ಹುಟ್ಟದಿದ್ದರೂ ಅವಳಾದರೂ ಜೊತೆಗಿರಲಿ ಎನ್ನುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲಪುತ್ತಾನೆ. ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸಬೇಡ ಎಂದವನೇ ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಅದಕ್ಕಾದರೂ ನಕ್ಕು ಬಿಡು ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಟನೆಯನ್ನಾದರೂ ಒಪ್ಪುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವಳನ್ನ ಒಲಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಾಗಿ ಕಾಣುವ ಈ ಸಾಲು ಅವನ ಇದುವರೆಗಿನ ಪ್ರಯತ್ನವೆಲ್ಲ ಲೋಕ ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೂ ಇರಬಹುದಾ ಎನ್ನಿಸುವಂತೆಯೂ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಮೊದಲೊನಿಂದ ಕವನವನ್ನ ಓದುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ಕವನ ಕೊನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

* * * * * * *

ಕವನವೊಂದು ತನ್ನ ಸಾಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ಧಕ್ಕುವುದೇ ಬೇರೆ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಧಕ್ಕುವುದೇ ಬೇರೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಬಿಡಿ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಹುಡುಕಿದ್ದೆವಲ್ಲ ಅದೆಲ್ಲ ಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಸರಳವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಕವನದೊಳಗೊಂದು ಕಥೆ ಸೇರಿ ಕಥನ ಕವನವಾಗಿ ನಮಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕಥೆ ಇಷ್ಟೆ, ಅವಳು ಅವನು ಹತ್ತಿರದ ಎತ್ತರದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವರು, ಅಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲೋ ಬೆಟ್ಟದಾಚೆಯ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಮೊಳೆತಿದೆ. ಜೊತೆ ನಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆ ನಡೆವ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಅವ ಮುಂದೆ ನಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಹಿನ್ನಡೆ ಅವಳ ಸಹಜತೆಯನ್ನ ಕಳೆದಿದೆ. ಅದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸಹಜತೆಗೆ ಮರಳಲಾಗದಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಹಾರೈಸುತ್ತಾನೆ, ಅನುನಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಊಹೂಂ ಅವಳು ಸಹಜತೆಗೆ ಮರಳಲಾರಳು, ಕೊನೆಗೆ ನೋಡುವ ಲೋಕದ ಕಾರಣಕ್ಕಾದರೂ ಜೊತೆ ನಡೆಯೋಣ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ಕಥೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇದು ಪ್ರೇಮ ಗೀತೆಯೂ ಅಗಬಹುದು, ದಾಂಪತ್ಯ ಗೀತೆಯೂ. ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಅವನು ಅವನಿಗೆ ಅವಳು ಎನ್ನುವ ಪ್ರೇಮದ ಕಾಲ. ಒಮ್ಮೆ ಜೊತೆಯಾದೆವು ಎನ್ನಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಅವಳನ್ನ ಗೆಲ್ಲುವ ಹಪಹಪಿ. ಗೆದ್ದು ಜೊತೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಭವಿತವ್ಯ ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಪುರುಷ ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದಿನ ಸುಖದ ದಿನಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೃದ್ದಾಪ್ಯ ಎದುರು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಆಗ ಮತ್ತೆ ಆಸರೆ ಬೇಕು, ಅವಳನ್ನ ಹುಡುಕಿದರೆ ಅವಳು ಹಿಂದೆಯೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಅವನಿಗೆ ತಪ್ಪೆಲ್ಲಿ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸರಿ ಮಾಡಲಾಗದಷ್ಟು ದೂರ ನಡೆದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಭಾವಗಳು ಕಳೆದಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಿಲ್ಲ. ಪರಸ್ಪರ ಆಸರೆ ಬೇಕು, ಜೊತೆ ನಡೆಯಲೇ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸರಿ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ, ಗೆದ್ದರೆ ಬದುಕು ಸುಂದರ, ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಬಹಿರಂಗದ ಆಸರೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಲೋಕದ ಕಣ್ಣಿಗಾಗಿ ನಟನೆ, ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಅಷ್ಟೆ.

ಈ ಕವನದಲ್ಲಿ ಅವಳು ನಮಗೆ ಅಗೋಚರ ಪಾತ್ರ ಮಾತ್ರ. ಅವನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಚಿತ್ರಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ. ‘ಜತೆಯಲಿದ್ದು ನೀನದೇಕೆ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೆ’ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಅವಳ ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ನಟಿಸುವ ಕಾರಣವನ್ನ ನಾವು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದರಾಚೆಗೂ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು, ಅವ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಅವನ ಅನಿಸಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಇರಲೂಬಹುದು, ಅವಳ ನೋವು ಬೇರೆಯೇ ಇರಬಹುದು, ಅದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವುದಕ್ಕೂ ಅವಳಿಗೆ ವಿಷಾದವಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅವ ತಾನು ಮುನ್ನಡೆದೆ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ್ಯಾಕೆ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಳು, ಅವ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ, ತನ್ನದೆ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಸಣ್ಣ ಅಹಂಕಾರ ಅವನಿಗೆ ಇರಲೂಬಹುದು. ಅವನೆ ಅವಳನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟಿರಲೂಬಹುದು. ಇದ್ಯಾವುದನ್ನು ಅವ ಹೇಳ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ‘ನೀನೆಲ್ಲು ನಿಲ್ಲಬೇಡ, ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕು ಬೆಳಕಿಗೆ’ ಎನ್ನುವಾಗಲೂ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಬೆಳಕಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ನೀನೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಚಲಿಸು ಎನ್ನುವ ಭಾವ, ಅವಳಿರುವಲ್ಲೂ ಬೆಳಕಿರಬಹುದಾ, ಇವನೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿರಬಹುದಾ ಇವಾವುದು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಸರಿ ಎನ್ನುವುದು ಅವನದು ಮಾತ್ರ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳು ನಮಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ ಅಷ್ಟೆ.

* * * * * * *

ಬರೆದ ಮೇಲೆ ಕವನವೆನ್ನುವುದು ಕವಿಯದಲ್ಲ, ಓದುಗನದು. ಕವಿ ಏನನ್ನೇ ಹೇಳ ಹೊರಟರೂ ಓದುಗ ಅದನ್ನ ತನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕವಿ ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವುದೂ ಇರಬಹುದು, ಇಲ್ಲದೆಯೂ ಇರಬಹುದು. ಬರೆದ ನಂತರ ಕವಿ ಕೂಡ ಅವನ ಕವನದ ಓದುಗನೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ, ಬರೆವಾಗಿನ ಭಾವದ ಆಚೆಗೂ ಅವನ ಕವನ ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಲೂಬಹುದು. ಬರೆವಾಗಿನ ತಾಧ್ಯಾತ್ಮವೇ ಬೇರೆ, ಓದುವಾಗಿನ ಹೊಳಹುಗಳೇ ಬೇರೆ ಆಗಲೂಬಹುದು. ಕವಿಯು ಹೇಳಲಿಕ್ಕಿರುವುದೊಂದು ನನ್ನ ಅರ್ಥೈಸುವಿಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಆಗುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಕೆ ಎಸ್ ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರ ‘ನಕ್ಕು ಬಿಡು’ ಕವನದೊಳಗೆ ನನ್ನನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿದ ಭಾವಗಳ ನಿಮ್ಮೆದುರು ಹರವಿ ಕೂತಾಗ ಮತ್ತೇನೋ ಧಕ್ಕೀತು ನನಗೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ. ಕೆಎಸ್‍ಎನ್‍ರ ಬಹುತೇಕ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವಂತೆ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಹಸಿರು, ಬಿಳಿ, ಕಂದು ಎನ್ನುವ ಬಣ್ಣಗಳು, ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಬೆಳದಿಂಗಳು, ತಾರೆ, ಹಸು, ಕರು ಎನ್ನುವ ರೂಪಕಗಳು, ಸರಳವಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಸಾಲುಗಳು ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲ ಮಾತನಾಡದೆ ಕೆಎಸ್‍ಎಸ್‍ರ ಇತರ ಕವನಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಕವನದ ಸಾಮ್ಯತೆ ಹೋಲಿಕೆ ಇದಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಈ ಕವನವೊಂದನ್ನೇ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ನೋಡಿ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಬರಹವಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಹೀಗೆ ಕಾಣುತ್ತ ಹೋದರೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಕಂಡೀತು ಈ ಕವನದ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ. ಕಾಣ್ಕೆಗೆ ಮಿತಿಯಿರಬಾರದು ಆದರೆ ಈ ಬರಹಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ಸಾಕು ಅಲ್ಲವೆ? ತುಂಬ ವಾಚ್ಯವೆನಿಸಿದರೂ ಇಷ್ಟು ಹೇಳದೆ ಉಳಿಯದಾದೆ ಎನ್ನುತ್ತ, ಅವಳು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳಾ, ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಳಾ, ಸಂಜೆ ಹಾಡು ಕೊಳಲ ದನಿಯ ಉಂಗುರವಾಯಿತಾ, ಲೋಕದ ಕಾಣ್ಕೆಯಾಚೆಗೂ ನಗು ಮೂಡಿತಾ ಎಂದೆಲ್ಲ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಕವನ ಎನ್ನುವುದು ಕಥನವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ನನ್ನೊಳಗೆ. ಬಹುಶಃ ನಿಮ್ಮೊಳಗೂ! ಒಳಗೊಂದು ಜೀವಭಾವ ತುಡಿಸುವ ಕೆಎಸ್‍ಎನ್‍ರ ನೆನಪಿಗೆ ಇದೊಂದು ನುಡಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಅಷ್ಟೆ.

* * * * * * *

ಕೆ.ಎಸ್.ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರ ಜನ್ಮದಿನದ ಶತಮಾನೋತ್ಸವದ ಆಚರಣೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಭಾಗವಾಗಿ, ಅವರ ಕವನಗಳ ಹೊಸ ಓದು ‘ಹೂ ಬುಟ್ಟಿ’ ಎನ್ನುವ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಯಿತು. ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ‘ದುಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ’ ಕವನ ಸಂಕಲನದಿಂದ ಆಯ್ದ ‘ನಕ್ಕು ಬಿಡು’ ಕವನದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದ ಬರಹ ಇದು.

ಇದೇ ಬರಹವನ್ನು ದಿನಾಂಕ:06.02.2015ರಂದು ‘ಅವಧಿ’ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ.

 

ಬದಲಾಗೋ ಬಣ್ಣಗಳ ಪವಾಡ – ಮುಖವಾಡ

ದೇವಾಮೃತಗಂಗೆ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ಬದುಕ ಬವಣೆಯ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ
ಹೆಜ್ಜೆಗೊಂದು ಮುಖವಾಡ ಸಿಕ್ಕು
ನಂಬಿಸುತ್ತದೆ, ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ
ತಾನಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ಬಯಲಾಟ
ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟರಷ್ಟೆ ಚೆಲುವು ನೋಟ
ಎಂದೆಲ್ಲ ಪಿಸುನುಡಿದು ಗಹಗಹಿಸುತ್ತದೆ

ಮುಖವಾಡಕ್ಕೆ ತಲೆಯಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣಿಲ್ಲ
ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದ ಮುಖಕ್ಕೆ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲ
ಕಣ್ಣ ಓದಲು ಮರೆತವರ ಸಾಲಲ್ಲಿ
ತೋರಿಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಗೀತಿ ಇತ್ಯಾದಿ
ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ಮನಸಿಗೂ ಮುಚ್ಚಳ
ಸುತ್ತಮುತ್ತೆಲ್ಲ ಕೃತಕತೆಯ ಸಪ್ಪಳ

ಅರೆರೆ, ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೂ
ಇರಬಹುದಲ್ಲ ಚೆಂದ ಮುಖವಾಡ
ನನ್ನದೆನ್ನುವುದೆಲ್ಲ ಚಂದವೇ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ
ಕನ್ನಡಿ ನೋಡುವಾಗೆಲ್ಲ ಗೊಂದಲ
ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ನನ್ನದಾ, ಅದರದಾ
ಕನಸಲ್ಲೂ ವಿವಿಧ ರೂಪ – ಸ್ವರೂಪ

ನಿಜ ಮುಖಗಳಿಲ್ಲದ ಜಗದಲಿ
ಬಣ್ಣದ ಮುಖವಾಡಗಳ ಸಂತೆ
ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೊಂದು ಚೆಂದ
ನೋಟವ ನಂಬಿಸುವ ಮಾಟಕ್ಕೆ
ಬದಲಾಗೋ ಬಣ್ಣಗಳ ಪವಾಡ
ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದ ತೂತು ಮುಖವಾಡ

* * * * * * * * *

 ದಿನಾಂಕ: 10.11.2014ರಂದು ‘ಕಹಳೆ’ ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ – http://www.kahale.gen.in/2014/11/10-Nov.html  

 

ನೀನಿಲ್ಲದ ಗೋಕುಲದ ಬೇಸರ

ದೇವಾಮೃತಗಂಗೆ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ನಿನ್ನ ತುಟಿಯಂಚಿನ ಕೊಳಲಾಗುವೆ
ಬಿಸಿಯುಸಿರ ಪುಳಕದಿ ರಾಗವಾಗುವೆ
ಅನುರಾಗದ ರವಳಿಯ
ತೇಲಿ ಬಿಡು ಶ್ಯಾಮ
ಯಮುನಾ ತೀರದಿ
ಹಾಡಾಗಿ ಹರಿಯಲಿ ಪ್ರೇಮ

ನನ್ನೆದೆಯ ರಾಗ ಕೇಳು
ಸಾಕು ಮಾಡೊ ವಿರಹಿ ಬಾಳು
ನಿಂತೆ ಇದೆ ಜೀವ ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ
ಜೀವಾಮೃತವಿದೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ
ದ್ವಾರಕೆ, ಮಧುರೆಗಳು ಸಾಕು
ಬಾ ನನ್ನೊಲವ ಬೃಂದಾವನಕೆ

ಗೋಧೂಳಿ ದೀಪ ಮನದಲ್ಲಿ
ಒಮ್ಮೆ ಹರಿವ ಯಮುನೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ
ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಗಿರಿಯ ಭಾರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ
ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತೆ ಇದೆ ಜೋಕಾಲಿ
ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳಲೋ ಗಿರಿಧರ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಗೋಕುಲದ ಬೇಸರ

ಜೀವನವೇ ನದಿಯೋ
ನೀನಿರದೆ ಎಲ್ಲಿಯ ದಡವೋ
ನಾ ನಿನ್ನವನೆ
ನೀ ನನ್ನೊಳಗಾದವನೆ
ಶರಣಾರ್ಥಿಯು ನಾ ನಿನಗೆ
ಕರುಣಾಮೂರ್ತಿ ಜೊತೆಯಾಗೊ.

* * * * * * * * * *

ದಿನಾಂಕ: 29.12.2014ರಂದು ‘ಪಂಜು’ ಅಂತರ್ಜಾಲ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
http://www.panjumagazine.com/?p=9736

 

ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರ ಬೆಳಕ ಪಥದಲ್ಲಿ – ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು

ಜ್ಞಾನಜ್ವಾಲೆಯ ಶಿಶು//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ಸೂರ್ಯ, ಅವ ಜಗದ ಒಡೆಯ, ಬೃಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲಿ ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕಿದ ಜೀವರಾಶಿಯ ಜೀವ ಆತ. ಭೂಮಿಗೆ ಅವನಿಂದಲೇ ಬೆಳಕು, ಬದುಕಿಗೆ ಕಾರಣಕರ್ತ, ಕಾಲದ ಗೆಳೆಯ. ಅವನ ಚಲನೆಯ ಕಾಲು ನಮಗೆ ಕಾಲ. ಅವ ಸ್ವಯಂ ಪೂರ್ಣ, ದೇಹದೊಳಗೆ ಅಗ್ನಿಯಾದವ, ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಜ್ಞಾನವಾಗಬಲ್ಲವ, ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ಮತ್ತು ಅಂತರಿಕ್ಷಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿದ ತೇಜೋಮಯನಾದವ, ಬುದ್ಧಿ ವಿವೇಕಗಳನ್ನು ಬೆಳಕಿನೆಡಗೆ ನಡೆಸುವವ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ.

ಚಂದ್ರ, ರಾತ್ರಿಯ ಆಕಾಶದ ಲಾಂದ್ರ. ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಧೂಳ ಕಣದ ರಾಶಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ರಾಜ, ವಿರಹಿಗಳ ಮೋಹ, ಸಮುದ್ರದ ದಾಹ. ಮನಸಃ ಚಂದ್ರಮಾ ಎಂದಿದೆ ಉಪನಿಷತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿನ ಅಧಿದೇವತೆ ಚಂದ್ರ, ಸಮುದ್ರಕ್ಕೂ ಚಂದ್ರನಿಗೂ ನೇರ ನಂಟು. ಮನಸ್ಸು ಸಮುದ್ರವಾಗುತ್ತದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಪಂಚ. ಚಂದ್ರ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಸ್ವಯಂ ಪೂರ್ಣನಲ್ಲ. ಬೆಳಕಿಗೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನ ನಂಬಿದವ. ಮನಸ್ಸೂ ಅವನಂತೆ, ಆಸೆ, ಬೆಳದಿಂಗಳ ತಾಪ ಆದರೆ ಪೂರ್ಣತೆಯಿಲ್ಲ.

* * * * * * * * * *

ದೊಡ್ಡದು ಚಿಕ್ಕದನ್ನ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ, ನುಂಗುತ್ತದೆ, ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿ ಚಂದ್ರನನ್ನ, ಸೂರ್ಯ ಭೂಮಿಯನ್ನ ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತೆ. ಶಿಶ್ಯನೂ ಗುರುವಾಗಬಲ್ಲ, ಗುರು ಶಿಶ್ಯನೂ. ಚಿಕ್ಕ ಸಂಗತಿಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತವರ್ಯಾರೂ ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಗಲಿನ ಬೆಳಕು, ಬದುಕಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೇ ಸುಡುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಬದುಕಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಹಾಗೇ, ಬೇಯಿಸುತ್ತದೆ, ಉರಿಯುತ್ತದೆ. ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಿನೊಳಗೊಂದು ಬೆಳಕು, ಬೆಳದಿಂಗಳು. ಅದು ಸ್ವಂತ ಬೆಳಕಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಫಲನ. ಒಂದು ಹಗಲು ಸುಡುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಇರುಳು ತಂಪೆರೆಯುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಹಾಯ್ದು ಬರುವಾಗ ಈ ಬದಲಾವಣೆ, ಜಗದ ಸೊಬಗು. ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ಕಾರ್ಯವಲ್ಲ. ಚಂದ್ರನಾಗುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ.

ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಹೀಗೇಯೇ, ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಗಳೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡವರಂತೆ ಪ್ರಖರವಾಗಿಯೇ ಉರಿಯುತ್ತದೆ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ಪಡೆದವರಿಗೆ ಬೆಳಕು, ಹಿತವಾದ ಶಾಖ. ಹತ್ತಿರ ಹೋದಂತೆ ಪ್ರಖರತೆಯ ತಾಪ. ಹತ್ತಿರವಿದ್ದೂ ತಡೆದವ ಬೆಳೆದಾನು. ತಡೆಯಬಲ್ಲವ ಮಾತ್ರ ಶಾಖವನ್ನೂ ಕರಗಿಸಿ ತಂಪಾಗಿಸಿಯಾನು. ಚಂದ್ರ ಬೆಳಕಿನ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮ. ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ ಆದರೂ ಚಂದ್ರಮನ ಬೆಳಕು ಹಿತ. ಭೂಮಿಗಿಂತ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡವ ಸೂರ್ಯನ ಆತ. ಅವನೊಡಲಿಗೆ ಬೀಳ್ವ ಬೆಳಕು ಪ್ರಖರವೇ ಇದ್ದೀತು. ಪ್ರಖರತೆ ಅವನ ಹಾಯ್ದು ಬರುವಾಗ ತಂಪು. ಮಾಧ್ಯಮವಾಗುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ತನ್ನದಲ್ಲದ್ದನ್ನ ಹಂಚುವುದೂ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸೂರ್ಯರಾಗದಿರಬಹುದು, ಚಂದ್ರನಾಗುವುದು ಕಡಿಮೆಯದ್ದಲ್ಲ.

* * * * * * * * * *

ಚಂದ್ರ ಬುದ್ಧಿಯ ಕೆಣಕುತ್ತಾನೆ, ಸೂರ್ಯ ಹೃದಯವನ್ನ ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ದೇವತೆ ಬುದ್ಧಿಯ ಕೆಡಿಸಲೂ ಬಲ್ಲ, ಉಳಿಸಲೂ ಬಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನದ ದೇವತೆ ಉರಿಸಲೂ ಬಲ್ಲ, ಬೆಳಗಲೂ. ತಂಪೆರೆಯುವುದೆಲ್ಲ ಬದುಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಸುಡುವುದೆಲ್ಲ ಕೊಲ್ಲುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾರು ಕಡಿಮೆ. ಹೊಳೆವುದು ಬೇರೆ, ತಿಳಿವುದು ಬೇರೆ. ಹೊಳೆಯುವುದು ಹೃದಯದ ಹಸಿವೆ, ತಿಳಿವುದು ಬುದ್ಧಿಯ ಕಸರತ್ತು. ಹೃದಯ ಹಸಿದಾಗ ಹೊಳೆದದ್ದು ಸಿಕ್ಕೀತು. ಹೊಳೆದದ್ದು ಬುದ್ಧಿಗೆ ನಿಲುಕಿದಾಗ ತಿಳಿವು ಧಕ್ಕೀತು. ಒಂದು ಜ್ಞಾನ, ಇನ್ನೊಂದು ವಿಜ್ಞಾನ. ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ವಿಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ. ಹೃದಯ ನಿಂತಂದು ಬುದ್ಧಿ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಹೃದಯ ಬಡಿತದಿಂದ. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹಸಿವೆ ಇದ್ದವ ಬೆಳೆದಾನು, ಬುದ್ಧಿ ಹಸಿದವ ಕಳೆದಾನು.

ಒಂದು ಹಗಲ ಬೆಳಕು, ಇನ್ನೊಂದು ಇರುಳ ಬೆಳಕು. ಜೀವರಾಶಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ದೀಪಾವಳಿ. ಕಲಿಕೆಗೆ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳ ಪಾಠ. ಕಾಲನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆ ನಿರಂತರ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆಸೆದು ಒಂದರೊಳಗೊಂದು ಸೇರಿ ವಿಶ್ವ ಚಲನೆಯ ಸೂತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದ್ದು ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಸಲ್ಲುವಂತದ್ದೆ. ಒಳಗಿನ ಉರಿ ಜಗವನ್ನೇ ಬೆಳಗೀತು. ಇಲ್ಲವೆ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗುವಷ್ಟಾದರೂ ಧಕ್ಕೀತು. ಚಲನೆ, ಬೆಳವಣಿಗೆ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣ. ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೂ ಬಹಿರಂಗದಲ್ಲೂ ಚಲನೆ ನಿಲ್ಲದಿರಲಿ. ನುಡಿವ ಬೆರಗಲ್ಲೂ ನಡೆವ ಪಥ ತೆರೆಯಲಿ. ಬೆಳಕ ಪಥ ಬದುಕನ್ನ ಪ್ರಚೋದಿಸಲಿ.

* * * * * * * * * *
ದಿನಾಂಕ: 02.12.2014ರಂದು ‘ಅವಧಿ’ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

 

ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸೊಬಗು ಬೆಳಗಲಿ…

ದೇವಾಮೃತಗಂಗೆ//ರಘುನಂದನ ಕೆ.

ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆಯ ಅಭ್ಯುದಯದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ. ದೇವಭಾಷೆಯ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಅದು ಬೇಡ ಎನ್ನುವ ಮತ್ತೊಂದು ಮಡಿವಂತಿಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆಯಾ. ಚರ್ಚೆಯ ಸಾರ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪತ್ತಿದೆ, ಆ ಭಾಷೆ ಏಕಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೆ ಈ ಭಾಷೆಯ ಬೆಳಕಿಗೂ ಅವಕಾಶವಿರಲಿ ಎನ್ನುವ ಆಶಯ.

ಕವನ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನ ಇಟ್ಟು, ನನಗೆ ಹೊಸದೆನಿಸುವ ಶೈಲಿಯ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಷ್ಟೆ, ಇದು ಕವನವಾಗಿದೆಯಾ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬರಹಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬರೆದ ಬರಹವಿದು, ರಸ ಸ್ವಾದ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ.

* * * * * * * * *

ಮಡಿಯ ಮಡಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ
ಮೈಲಿಗೆಯ ಮಡಿಯೊಂದೆಡೆ ಮೂಡುತಿದೆ,
ಹಿರಿಯವ್ವ ತಾಯಿಯ ತೊರೆದು
ಸುಕುಮಾರಿ ಮಗಳೊಂದೆ ಸಾಕೆನುತಲಿ
ಅಬ್ಬರಿಸುತಿಹ ಆಧುನಿಕ ಸಂಜಾತರೆದುರು
ಹಿರಿತನದ ಅರಿವು ಸಾಯುತಿದೆ ಕಾಣಾ;
ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಶ್ರಾದ್ಧವ ನೋಡೋ ಯುಗ ಪುರುಷ!!

ಜನಭಾಷೆ ನುಡಿಭಾಷೆಗಳ ಮಿತಿಯೊಳ್
ಮುದಿಭಾಷೆಯ ಜ್ಞಾನಸಾಗರವು ಲವಣವಾಗಿ,
ಯುವಲತೆಯ ಲಾವಣ್ಯದ ಸೊಗಸೊಳ್
ಹಳೆ ಬೇರು ವಿಸ್ಮೃತಿಗೆ ಸರಿಯದಿರಲೆನುತ
ನೀರ ಹಾಯಿಸುವ ಆಸಕ್ತರ ಭಕ್ತಿಯನು
ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ಒಣ ಉನ್ಮಾದವಿರದಿರಲಿ;
ತೆಕ್ಕೆಯೊಳಗೆಳೆದು ಬೆಳೆಯಲಿ ಸಿರಿ ಹರುಷ!!

ಮುಚ್ಚಿದ ಬಿರು ಮೋಡಗಳ ಬೆಟ್ಟ ಸರಿಸಿ
ಅಭ್ಯದಯದೊಳ್ ಕಿರಣ ಚೆಲ್ವ ನೇಸರನ
ತಿಳಿವ ತಂಬೆಲರ ಬೆಳಕ ರಾಶಿಯೊಳ್,
ಚರಿತ್ರೆಯ ಮೇಲ್ಗಣ ಹಿಮ ಕರಗಿ
ಗುಪ್ತಾಕಾಶದ ಮಹಾ ತಾರೆ ಮಿನುಗಲ್
ಮಹಾತಾಯಿಗೀಗ ವಾರ್ಧಕ್ಯ ಕಳೆದು
ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸೊಬಗ ದೊರಕಿಸೊ ಅನವರತ !!